നീ കൊത്തിപ്പിളർന്ന
പ്രണയത്തിന്റെ തോടിനുള്ളിൽ
നിന്ന് അടക്കി വെച്ച
ചിറകടിയൊച്ചകൾ
കവിതയായ്‌
പിറന്നു...

ചില പിരിഞ്ഞു പോക്കുകൾ
മനോഹരമാണ്‌,
പ്രകാശത്തിൽ നിന്ന്
മഴവില്ലിലേക്കെന്ന പോലെ..

ഹൃദയം പാടുന്ന രാത്രിയിൽ
ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ ചിറകേറി
വന്നു പുഞ്ചിരി തൂകുന്ന,
നിന്റെ കവിളിൽ ചൂണ്ടു വിരലിനാൽ
ഒരു നുണക്കുഴി വരച്ചു
ചേർക്കാൻ മോഹം...

മഴ പെയ്യുന്നുവെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ
നമുക്കായ്‌ ആകാശം ചില്ലുപൂക്കൾ
പൊഴിക്കുന്നുവെന്നു നീ പറഞ്ഞ
താഴ്‌വരയിലിന്നും,ചില്ലു പൂക്കൾ
പെയ്യുന്നു.. നനയുവാൻ-
നാമില്ലാതെ.....

വഴി തെറ്റി വന്ന വയൽക്കിളിയുടെ
ചുണ്ടിൽ പോലും ഞാൻ
നിന്നിൽ നിന്നൊരു പാട്ടിന്റെ
കതിർക്കുല തിരഞ്ഞു...

തവളകൾക്കു പോലും വേണ്ടാത്ത
ഈ പകൽ മഴ നനയുവതെങ്ങനെ ഞാൻ?
നീയില്ലാതെ....

മെയ്‌ മാസ ഞരമ്പു മുറിച്ചൊഴുകിയ
മഴയിലൊലിച്ചു പോയ സ്വപ്നങ്ങളാണ്‌
കടൽ പാലത്തിനു മുന്നിൽ കണ്ട
മരണത്തേക്കാൾ ഭയാനകം..
കരളു കൊത്താൻ വന്ന കഴുകന്മാർക്ക്‌
ബലിയൂട്ടുവാൻ, നീ തന്ന അഗ്നിയിൽ
പാതി വെന്ത ഹൃദയം സമർപ്പിക്കുന്നു..

ഗുൽമോഹർ പൂത്തു നിൽക്കുന്നു
എന്റെ മനസ്സു പോലെ ചുവന്നു നിൽക്കുന്നു
എത്ര പെയ്തിട്ടും, ചുവപ്പ്‌
തോരാതെ....

നിന്നോളം പ്രണയിച്ചിരുന്നു ഞാൻ
നിന്നെയേൽപ്പിച്ച ചെമ്പകപ്പൂക്കളെ
വിണ്ണിന്റെ മാറിൽ നിന്നു മണ്ണു
തൊടാതെ ഞാൻ നിനക്കായ്‌ ചീന്തി- യെടുത്ത സാന്ധ്യമേഘച്ചുവപ്പിനെ..

കാത്തു വെച്ചത്‌ നൽകാൻ നിൽക്കാതെ
കാറ്റെങ്ങോ പോയി..
കര കാത്തു കെട്ടിക്കിടക്കുന്നു,
ഇനിയും മഴക്കാലത്തിനായ്‌..

ഒരു കള്ളിമുൾച്ചെടിയാണു
ഞാനെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും
നീയെന്നെ പുണർന്നപ്പോൾ
ചോര പൊടിഞ്ഞത്‌
എന്റെ തന്നെ ഹൃദയത്തിലായിരുന്നു...

പക്ഷിശാസ്ത്രം..

ഭൂകമ്പവും, വരാനിരിക്കുന്ന
നാളുകളിലെ വറുതിയും
കർഷകൻ തൂങ്ങിമരിച്ച ചില്ലയ്ക്കു
മുകളിലിരുന്നൊരു കിളി
ട്വീറ്റ്‌ ചെയ്തു...

എന്റെ നെഞ്ചിലെ കവിതയുടെ
കമ്പക്കെട്ടിനു തീ കൊളുത്തി
നീ പോയി...

മഴയിലാണ്‌ ഈയാം പാറ്റകളെപ്പോൽ
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക്‌ ചിറക്‌ മുളച്ചത്‌..
അവ നിന്നിലേക്ക്‌ പറന്നണയുന്നു...