കാറ്റിനോട് പറയാനുള്ളത്

നിന്നിൽ ഞാനെഴുതിയ കനലക്ഷരങ്ങൾ
സ്വർണ്ണ ചെമ്പകങ്ങളായി സുഗന്ധം
പൊഴിക്കുന്നു....
മറവിയിൽ നിന്ന് പൂത്തിറങ്ങിയ
മഴവില്ലുകൾ, പുതിയ മാനം തീർക്കുന്നു..
കാറ്റിനോട് പറയാനുള്ളത്...
നീ വിണ്ണിലും മണ്ണിലുമല്ലാതെയീ-
ചെമ്പകമരത്തിന്റെ ചില്ലയിൽ തങ്ങുക
ചുംബനങ്ങൾക്ക് കാതോർത്ത്
ചില്ലകൾ കുലുക്കുക..

ഓർക്കുക..മറന്നു പോയൊരു ഗസലിന്റെ വരി
തേടി നാമീ താഴ്വര മുഴുവൻ അലഞ്ഞത്..
നീലക്കടമ്പുകൾക്കും, നാരക ശലഭങ്ങൾക്കുമിടയിലാ
പാട്ടു മുഴുവൻ മറന്നിട്ടു പോയത്..

 

എങ്കിലും ഞാനൊറ്റയാകുന്നില്ല..

ആകാശത്തിൽ ദൂരങ്ങളുടെ അതിരടയാള
മിട്ടീ നക്ഷത്രങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും
ഇരുളിനെ നനയ്ക്കാൻ മടിച്ചീ
വെളിച്ചം ഉറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നെങ്കിലും
പ്രകൃതിയുടെ മൗനത്തിൽ നിന്നെന്നെ
ചീവീടൊച്ചകൾ മുറിച്ചു മാറ്റുന്നുവെങ്കിലും
എങ്കിലും.... ഞാനൊറ്റയാകുന്നില്ല..
എങ്കിലും ഞാനൊറ്റയാകുന്നില്ല..
വീണു പോകാതിരിക്കാനായെന്റെ കാലിൽ
തൂങ്ങി ഭൂമി നിൽക്കുമ്പോൾ,
പറന്നു പോകാതിരിക്കാനെന്റെ
തോളിൽ പിടിച്ചീ കാറ്റു
നിൽക്കുമ്പോൾ
അകലെയാകാതിരിക്കാൻ എന്റെ
ഹൃദയത്തിലിരുന്നു നീ മിടിക്കുമ്പോൾ
ഞാനൊറ്റയാകുന്നതെങ്ങനെ....??

രാവിൽ നിന്നെയോർത്തപ്പോൾ
ആകാശത്തൊരായിരം
പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു...

ഉറക്കം മിഴികളെ ആക്രമിക്കുന്നതിനു മുൻപ്‌ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നൊരു സ്വപ്നം
എന്റെ കവിളിൽ നനഞ്ഞിറങ്ങണം...
ഉറക്കം എന്റെ മിഴികളിൽ കയറുന്നതിനു മുൻപ്‌
ഒരു മാലാഖയുടെ കാതുകളിൽ
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഖവ്വാലി മുഴങ്ങണം..

മാനത്തെ മഴച്ചില്ലകൾ കുലുക്കുവാൻ
ഈ ജൂൺ മാസത്തിൽ കുടയില്ലാത്ത
കുട്ടിയെപ്പോൽ കൂടെ വരുമോ നീ...?