ദൂരെ മഞ്ഞുമലകളും, മരുഭൂമിയും
കടന്നെത്തുന്ന കാറ്റിനു പാടാൻ
മണ്ണായും, പൊടിയായും പോയവരുടെ
പടപ്പാട്ടുകളും, അവർ കണ്ണുകളാൽ
ഹൃദയത്തിലേക്ക്‌ പകർന്ന, വീഞ്ഞിന്റെ
ചുകപ്പാർന്ന പ്രണയ ഗാനങ്ങളും..
എനിക്കെഴുതാൻ ആദിപുരുഷൻ
ആദിമസ്ത്രീയുടെ കണ്ണിൽ
വായിച്ച കവിതയും..

നെഞ്ചിനുള്ളിലിരുന്നു നീറുന്നു
ഇന്നലെക്കുടിച്ച കള്ളിന്റെ വരികൾ..

എങ്കിലും..

ഈ കുന്നിറങ്ങുമ്പോഴും, ചന്ദ്രൻ
നമ്മിൽ നിന്നകന്നു പോയില്ല
നിലാവു നമ്മെ നനയ്ക്കാതിരുന്നില്ല
നിനക്കായ്‌ കാത്തിരുന്ന ചെമ്പകം
സുഗന്ധം പൊഴിക്കാതിരുന്നില്ല..
ഈ രാവു തീരുമ്പോഴും, നമ്മിൽ
നിന്ന് നമ്മൾ വറ്റിപ്പോയില്ല
ഹൃദയങ്ങളുടെ ചഷകങ്ങൾ
തുളുമ്പാതിരുന്നില്ല...
ശലഭങ്ങൾ ചിറകടിച്ചെങ്കിലും...
നമ്മുടെ നിമിഷങ്ങൾ കാലത്തോടൊത്ത്‌
ഒഴുകിപ്പോയില്ല.....

നീയെണ്ണാത്ത ഒരു തിരയായും
തിളക്കമില്ലാത്ത ഒരൊറ്റനക്ഷത്ര-
മായും ഞാനീ കടലിലും
കാറ്റിലുമുണ്ട്‌....

ഒന്നും നീ ആഗ്രഹിച്ചതായിരുന്നില്ല
ഞാൻ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചതായിരുന്നു..
ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രങ്ങളും
തൊടിയിൽ പാറി നടന്ന ശലഭങ്ങളും
ആരുമറിയാതെ നീ സൂക്ഷിച്ചു വെച്ച
ചെമ്പകപ്പൂവിന്റെ ഇതളുകളും..
ഒന്നും നീ ആഗ്രഹിച്ചതായിരുന്നില്ല..
ഞാൻ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചതായിരുന്നു,
എന്നെയും, എന്നെ സ്നേഹിച്ച നിന്നെയും..
ഒന്നും നീ ആഗ്രഹിച്ചതായിരുന്നില്ല,
ഈ മറവിയും, നിന്നെ മറക്കാത്ത എന്നെയും
എല്ലാം അടിച്ചേൽപ്പിച്ചതായിരുന്നു...

മഴ മരങ്ങളിൽ മഞ്ഞു വീഴുന്ന രാവിൽ
എനിക്കേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട നിന്റെ
കണ്ണിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ
ചെമ്പകപ്പൂക്കൾ പൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന
പോൽ തിരിഞ്ഞിറങ്ങണം...