നീ ഒരു ഗസലിന്റെ വരിയാണ്‌
പാടി, പാടി ഹൃദയത്തിൽ
അലിഞ്ഞു ചേർന്ന
മനോഹരമായ ഒരു വരി...

എനിക്കറിയാം, ഒരിക്കലെങ്കിലും-
പെയ്യാതിരിക്കാനാവില്ല
നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്‌...
ആ മഴയിൽ ഞാൻ
കുടയില്ലാതെ നനയും....

ഇരുളിന്റെ നനുത്ത വഴികളിൽ
എന്റെ വിരലിൽ പിടിച്ചു
നിശബ്ദമായി നടക്കൂ...
നമുക്ക്‌ മാനത്തിന്റെ
പാട്ടു കേൾക്കാം,
മനസ്സുകളിൽ മൗനം
നിറക്കാം..

ഇനിയെന്ത്‌ എന്നറിയാത്ത
നാളെകളിൽ ആ മൗനം കൊണ്ട്‌
ചോദ്യത്തിന്റെ പടവാളുയർത്താം,
ഉത്തരത്തിന്റെ പരിചയും..

ഇരുൾ വാർന്ന നിൻ ചുരുൾ മുടിയിൽ,
നിലാവിന്റെ പുഞ്ചിരി കടമെടുത്ത്‌-
ചിരിക്കുന്ന നിശാപുഷ്പം ചൂടിച്ച്‌,
മനം മയക്കുന്ന സൗരഭത്തിൽ
സ്വയം മറന്നു, നിന്റെ കണ്ണിലെ
കിനാവിന്റെ തോട്ടത്തിൽ-
ശലഭമാകണമെനിക്ക്‌..
ചില്ലു ചിറകിലൂടെ പ്രകാശത്തെ
മഴവില്ലാക്കി വിരിയിക്കുന്ന ശലഭം..

ഏറ്റവും വേദനിപ്പിക്കുന്ന
മുറിവായിരുന്നിട്ടു കൂടി
എന്റെ രക്തം, നിന്നെ
പൊതിഞ്ഞു സംരക്ഷിച്ചു...

രാത്രിയാണു വേണ്ടത്‌
ഇരുളാണു വേണ്ടത്‌
നിന്റെ മിഴികളിലെ
നക്ഷത്രങ്ങളെ കാണുവാൻ..

എങ്കിലും പകലിലും
തെളിമയോടെ കാണുന്നു
ഞാൻ ആ നക്ഷത്രങ്ങൾ...

പ്രണയം..

നീലക്കടമ്പുകൾ പൂത്തു നിന്ന
വഴിത്താരയിൽ, നിൻ
നാദത്തിൽ അലിഞ്ഞ
സംഗീതത്തോട്‌ ചേർന്ന്
പ്രണയം ഉയിരെടുത്തു...

പച്ചപുൽനാമ്പിൽ പൂവായ്‌-
പാറിയ കുഞ്ഞു ശ്വേത ശലഭം
വലിച്ചെറിഞ്ഞ ചിറകടിയൊച്ചകൾക്കൊപ്പം
അത്‌ കാലത്തിലേക്ക്‌ കടന്നു..

ഏകാന്തത ശ്വസിച്ച്‌, പൊടി-
പിടിച്ച പുസ്തകങ്ങളും
ആകാശത്തിനു പൂക്കളൊരുക്കി
പന്തലിട്ട നീലക്കോളാമ്പികളും
മഴയും, മഴവില്ലും, ഇരുളു പോലെ
തണുത്ത വിരലുകളും
അതിനെ ഹൃദയത്തിലെഴുതി....

ഒടുവിൽ ഒരു നാൾ, ചെമ്പകത്തിന്റെ
ചില്ലയിൽ പൂത്ത സുഗന്ധത്തിനും,
സ്വപ്നങ്ങൾക്കും, വാഗ്ദാനങ്ങൾക്കും,
കണ്ണുനീരിനുമൊപ്പം അത്‌
ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു മറവിയുടെ
അഗ്നിയിൽ ചാമ്പലായ്‌...