മൗനം ഘനീഭവിച്ച് ഒരു തുള്ളി കവിതയാകുന്നതു പോലെ
വെളിച്ചം ഉറഞ്ഞു കൂടി ഒരു നക്ഷത്രക്കുഞ്ഞു പിറക്കുന്ന പോലെ
ഉറയിൽ നിന്ന് ഒരു വാൾ ഊരിയെടുക്കുന്നതിലുപരി
ഒരു മാതളത്തിന്റെ തോലിയുരിയുന്നത് പോലെ
നീ എന്റെ ഹൃദയത്തെ നഗ്നമാക്കി..

വിസ്മൃതിയുടെ താഴു തുറക്കാനുള്ള താക്കോൽ എനിക്ക്
കളഞ്ഞു പോയി, ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ നിനക്ക്
പറഞ്ഞു തരുമായിരുന്നു, കഴിഞ്ഞ ജന്മത്തിൽ
എപ്പോൾ, എവിടെ വെച്ചാണ് നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടിയതെന്ന് ..
എന്തായാലും ഈ ജന്മത്തിൽ അതുണ്ടായത്
ഏകാന്തതയിൽ പൊട്ടി വീണ സംഗീതത്തിന്റെ
ചീള് പോലെയാണ്. അത് മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു..
അതിന്റെ തുടക്കവും ഒടുക്കവും ആർക്കും
അറിയാനാകുമായിരുന്നില്ല...

വെളിച്ചം ഇരുളിനെ ഓടിച്ച് കളഞ്ഞേക്കാം
എന്നാൽ എന്നും വെളിച്ചം ജയിക്കുന്നില്ല
മൂടൽ മഞ്ഞു അതിനെ മറച്ചു വെക്കും
ചിതറിച്ച് കളയും, അങ്ങനെ
മൂടൽമഞ്ഞിനാൽ ചിതറിക്കപ്പെട്ട
ഒന്നാണ് നമ്മുടെ സംഗമം...

ഞാൻ ഒരുപാടു പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു,
നിന്നൊടെന്ന പോലെ മറ്റുപലരോടും..
പലപ്പോഴും നിന്നോടു പറയാനുള്ളത്
ചെളിയിൽ പുതഞ്ഞ രത്നമായി..
ആയിരം മഴത്തുള്ളികൾക്കിടയിൽ നിന്ന്
തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒന്ന്, അത്
ചിപ്പിക്കുള്ളിൽ കയറി മുത്താകുന്നു....
മാനത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ....

നിന്നെയോർത്തെഴുതിയ കവിത ഒരു
മുത്താണെന്നവർ പറഞ്ഞു..
ഞാൻ പറഞ്ഞു അതൊരു തുള്ളി
കണ്ണുനീരാണെന്ന് .....