നീയണയാതെ പോകുന്ന നാൾ
എന്നിലെ വെളിച്ചമണയുന്നു,
മഞ്ഞിൽ മരവിക്കും മുൻപിലായ്‌
ശിശിരമെന്റെ ഇലകൾ
പൊഴിച്ചു കളയുന്നു..
പാഴായി പോകാതിരിക്കുവാൻ
ഞാനെന്റെ പാട്ടുകൾ
ചില്ലു കുപ്പിയിലടച്ച്‌
കാറ്റിൽ ഒഴുക്കി വിടുന്നു..
എന്റെ വേരുകൾ
ആകാശത്തിലേക്ക്‌ വിടരുന്നു,
എന്റെ ചിറകുകൾ
മണ്ണിലേക്ക്‌ പടരുന്നു..
ഹൃദയത്തിന്റെ ചുവപ്പ്‌
കണ്ണിലേക്കും,മണ്ണിലേക്കും
വിണ്ണിലേക്കും പടരുന്നു..

നിന്റെ തണുത്ത പാട്ടിനാൽ പെയ്തുതിരുകയാണ്‌
ഞാനാകുന്ന മുകിൽ..

കല്ലറയിൽ നിന്ന് ഒരു വാടാമുല്ലയുടെ
വയലറ്റായി ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ്‌
മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് പറയുന്ന വാക്കുകൾ..
മഴയും, മിന്നലും ഒന്നിച്ച്‌ നോക്കിയിട്ടും
ജീവിപ്പിക്കാനല്ലാതെ കൊല്ലാൻ
കഴിഞ്ഞില്ലെന്ന് വീമ്പ്‌ പറഞ്ഞ്‌ കവിത..

തിരകളെല്ലാം എന്നിൽ നിന്നെന്ന് കരുതി
കടൽക്കരയിൽ ഞാൻ..
തിരകളെല്ലാം തന്നിൽ നിന്നെന്ന് കരുതി
എന്റെയരികിൽ കടൽ..

വറ്റി പോയൊരു വയൽ ഓർമ്മകളിൽ നനയുന്ന പോലെ, പഴയ കവിതകൾ
വീണ്ടും വായിക്കുന്ന ഞാൻ..

കെട്ട കാലത്തും പാട്ടുകളുണ്ടാകും
കെട്ട കാലത്തെ കുറിച്ചുള്ള പാട്ട്‌..

കാലങ്ങളായി ഞങ്ങടെ കാലം
കെട്ടകാലമാണ്‌ സഹോ..

അപ്പൂപ്പൻ താടി പോലെ
ഞാനെന്റെ കവിതകൾ
കാറ്റിലേക്ക്‌ പറത്തി വിട്ടു..
കനവിൽ നിന്ന് പിറന്നവ ആകാശത്തേക്കും
കരളിൽ നിന്ന് വന്നവ ഭൂമിയിലേക്കും..

ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുറവ പൊട്ടിയവ
ഒഴുകിയതെങ്ങോട്ടോ..??

നിന്റെ മിഴികൾക്ക്‌ മുൻപിൽ, ഇരുളിൽ
ഒളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങിനെ പോൽ ഞാൻ പതറി..
നിന്റെ ചിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അലിഞ്ഞു ഞാൻ ചിതറി..

പലവഴികളിലൂടെ പിരിഞ്ഞ്‌, ഇടവഴികളായൊളിച്ച്‌,
അകന്നൊഴുകുന്നു നാം ഒരാൾ മരുഭൂമിയിലേക്കും
ഒരാൾ കടലിലേക്കും..

ഒരു കോമയിലൂടെ പിരിഞ്ഞ വാക്കുകളെ പോലെ നാം,
അടുത്ത്‌ എങ്കിലും അകന്ന്..

ഏഴാമത്തെയോ, ഒമ്പതാമത്തെയോ ദിവസം ദൈവം മനുഷ്യനോട്‌ പറഞ്ഞു
"ഞാൻ നിനക്ക്‌ പ്രണയവും, ഏകാന്തതയും തരാം, നീ പകരം കവിത നൽകണം.."

ഞാനെഴുതിയ കവിതയിലെ മനോഹരമായൊരു വരിയല്ലേ നീ..??

നിറഞ്ഞ്‌ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ട്‌ പലവഴികളിൽ നിന്ന് ഹൃദയത്തിലേക്ക്‌ നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം

നനഞ്ഞ്‌ നനഞ്ഞ്‌ മനസൊരു കടലാസ്‌ വഞ്ചി പോലെ നിലച്ച്‌ പോകുന്നു..

പന്നൽച്ചെടികൾ കൈത്തണ്ടയിൽ പതിച്ച പരാഗ ധൂളികളാൽ എഴുതുന്നു നാം, സ്വപ്നം പോലെ മനോഹരവും, മാഞ്ഞ്‌ പോകുന്നതുമായ വരുംകാലത്തിന്റെ വെയിൽ ചിത്രങ്ങൾ..

കാലം തന്നെ കാറ്റിനോട്‌ പറയട്ടെ "വറ്റിച്ച്‌ കളയരുതേ മഞ്ഞു തുള്ളിയിലടച്ച ഈ ഓർമ്മമഴവില്ലുകൾ"..